Kabanata 9: Sa loob ng Apat na sulok na Silid

Sa totoo lang, hindi ko alam kung paano ko sisimulan ng ‘Blog entry’ kong ito. Hanggang ngayon kasi ay hindi pa rin nagrerehistro sa aking isipan na patapos na ang kabanatang ito, na kung tutuusin ay parang kalian lang nasimulang buksan. Siguro nga’y ganoon talaga ang oras; kapag masaya ka, mabilis lilipas.

Oo tama, naging masaya ang taon kong ito. Mas masaya sa inaasahan.

Sa unang hakbang ko, aamin ko hindi naging madali; bagong mga guro, bagong mga aralin. Pero dahil alam kong kasama ko pa rin sila, ang aking ikalawang pamilya, kusang nagiging magaan sa pakiramdam. Hindi dahil sa may makokopyahan, kundi dahil alam kong mayroon akong mga kaagapay at karamay; kaagapay sa bawat unos, karamay sa bawat masasayang bugso.

Katuwang ang aming mga guro, kapitkamay naming tinahak ang isang paglalakbay. Hindi lumilipas ang isang araw na walang tawanan at hagikhikan ang umaalingawngaw sa klase. Nariyan din yung paulit ulit na ‘Antimony quiet!’ Antimony! ‘Magfootsock nga kayo.’ ‘Antimony! Announcement!’ at kung ano ano pa.

Bukod pa dyan, talagang tatatak sa’kin ang iba ibang pangkat kada asignatura. Pati yung mga grupo na dulot ng pagkakaibigan gaya ng #TeamLikod, MMARRDDS, DS, at Chicserificszx.

Bagaman, di maiiwasan ang alitan sa pagitan ng mga ito, nanatili kaming matatag. Sa pagtatapos ng araw, malinaw sa bawat isa na kami kami pa rin. Kami kami pa rin yung maghihingian ng pagkain at papel. Kami kami pa rin yung magbabasagan ng itlog sa tuwing may nagdiriwang ng kaarawan, kami pa rin yung Antimony. Sabi nga nila, ‘walang titibag.’

Pero syempre, gaya ng ibang kwento, dadating at dadating yung punto ng pagtatapos. Maraming pwedeng mangyari, may aalis, may darating at walang nakakaalam kung paano at kalian. Sa ngayon, ang mahalaga, buo kami sa puso’t isipan. At sa pagtupad ng bawat isa sa kanikanilang mga pangarap, nawa’y kabalikat pa rin  ang mga karansang aming pinagsaluhan.

Sa unti unting, pagkaubos ng tinta ng aking asul na bolpen, isang malaking pasasalamat ang aking handog.

Salamat sa nakakaaliw na kwentuhan, salamat sa madramang hugutan, salamat sa mga aral. Salamat sa lahat lahat. Kung hindi dahil sa isa’t isa, marahil problema’y di nasolusyunan. Marahil hindi ko nagawang pagtiiisan ang init sa aking pwesto. Marahil ibang ‘Darren’ pa rin ang haharap sa inyo.

Masaya ako na minsan sa buhay ng 50 kong kamag- aral at 8 mga guro ay naging parte ako ng isang kabanata. Kabanata sa loob ng apat na sulok na silid.

K + 6 + 4 + 2 = Kto12

Ilang taon na nag nakakalipas magmula nang ilunsad ng Kagawaran ng Edukasyon ang panibagong kurikulum ng bansa, ang Kto12

Dito, madadagdagan ng dalawang taon ang aming pamamalagi sa hayskul. Ayon sa kanila, ito raw ay bilang paghahanda ng mga estudyante sa kursong aming kukunin sa kolehiyo. Isa pa, halata naming hindi pa handa an gating gobyerno. Kulang kulang pa sa mga ‘Learning Materials’ at wala pang mga nakahandang paaralan.

Bagaman sinimulan na ito, marami pa rin ang tumututol dito. Aksaya lang naman daw kasi sa oras at pera. Sa totoo nga lang, ito rin ang naging pananaw ko dito. Pano ba naman, mauudlot ang sana’y maaga kong pagtapak sa pinapangarap kong unibersidad. Imbis na ilang taon na lang, maeekstend pa. Kaya nga noong minsang magtrend sa social media ang ‘Suspend Kto12’ ay talaga namang natuwa ako. ‘May chance pa,’ wika ko noon sa aking sarili.

Pero habang patuloy ako sa pabasa ng mga tweets patungkol dito, para bang nagbabago na ang aking pananaw. Hindi lang naman pala puro pasakit ang dala nito. Para pa nga sa iba, blessing in disguise ang pagkakaroon nito sa Pilipinas. Mabibigyan ng pagkaktaon na magkaroon ng magandang trabaho sa hinaharapa yung mga mag- aaral na walang kakayanang makapagaral ng kolehiyo dahil sa kakulangang pang pinansyal.

At nung tanungin ko rin si Mama, sang-ayon din daw sya sa pagkakapatupad nito. Dahil daw kasi ditto hindi kami ni ate magkakasabay sa kolehiyo. Ibig sabihin, mapaghahandaan nya pa ang mga gastusin.

Sa kabuuan ng pagtingin sa lahat ng anggulo ng Kto12, masasabi kong pabor ako sa pagkakaroon nito. Kung tutuusin pa nga, napakalaking tulong nito sa lahat ng mag- aaral. Natutunan namin ang mga aralin sa mas kawili wiling paraan. Higit sa lahat, malaki ang magiging ambag nito sa kalagayan ng edukasyon ng bansa. 

Si Ma’am

“Nandyan na si Ma’am Mixto!”

Mula noon, hanggang ngayon ay hindi pa rin nagbabago ang reaksyon ng aming klase sa tuwing isinisigaw ng isa naming kamag- aral ang mga katagang ito. Sa pinakamabilis na paraan ay tila magiging Voltes V, kanya kanyang takbo sa puwesto, kanya kanyang ayos ng mga sarili. Ni isa’y walang nais magpahuli.

Kung tatanugin kung bakit kami ganito katakot, “masungit kasi si mam,” ang magiging tugon ko. Pero, iyan ay kung ang pagbabasehan ay yung noong unang mga Linggo pa lang ng klase. Ika nga nila, tinding at aura pa lang nagsusumigaw na.

Pero syempre, first impression lang naman namin iyon. Ngayong, higit na namin syang nakilala, nagbago ng yung pangangatwiran namin. “Dahil sa sa mataas ang respeto namin sa kanya.”

Sa loob ng tatlong taon kong pag- aaral sa paaralang ito, isa ang guro naming ito sa asignaturang Filipino sa mga pinakamahuhusay na gurong aking nakilala. May panininigan at talaga naming matatas sa pananalita ng wikang Filipino- ilaan sa taglay nyang katangian na talaga naming kahanga hgana. Sya rin yung tipo ng guro na isinasabuhay lahat ng mga turo. 

Yung bang i- rerelate nya sa totoong buhay lahat ng aralin nang sa gayon e mas maunawaan namin.

Bukod pa riyan, hindi rin sya ilag makipagkulitan sa amin. Kung minsa’y sya pa nga ang nagpapasimulang magbitaw ng mga biro.

Isa lang ang masasabi, napakaswerte ng aming pangkat dahil pinalad kaming maging kabahagi ng kanyang propesyon bilang guro.

Kaya, Maraming salamat Gng. Mixto. Pangako, mga turo mo’y panghabang buhay isasapuso. 

Takdang Aralin

Pangkatang Gawain

‘Tunay na Pag-ibig’ Magmula pa noon ay madalas na nating marinig ang mga salitang ito. Ngunit ano nga ba ang tunay na kahulugan nito? Narito ang pakahulugan ng aming pangkat na isinulat sa anyo ng tula.  

Repleksyon 209: Pagdedesisyon

Magandang araw!

Sa loob ng ilang araw na talakayan ngayong linggo ay napakaraming nangyari. Pero sa ngayon isang bahagi lang muna ang aking bibigyang pansin.

Kung ikaw si Maria Clara, pipiliin mo bang ipaglaban ang lalaking iyong  minamahal o susundin mo ang  utos ng iyong magulang na layuan sya?

Napakahirap. Isa sa mga kahinaan ng bawat isa sa atin ay ang magdesisyon. Kadalasa’y nagiging padalos dalos tayo sa mga salitang ating binibitawan at mga kilos na isinasagawa na syang nagreresulta naman sa ating mga kasawian.

Sa naging pag- uulat n gaming grupo, mas pinili ng karamihan ang ipaglaban ang lalaking minamahal. Dahil di umano ito ang magdadala sa’yo sa kaligayahan at kalayaan na ipinagkait nila sa mahabang panahon.

Pero nang amin pang pagnilayan ang tanong na ito, napagtanto ko na, dapat palang sumunod na lang sa utos. Lalo na sa kalagayan ni Maria Clara. Sabi nga nila, hindi gagawa ng kahit anong bagay ang iyong mga magulang na alam nilang ikapapahamak mo. 

Mula dito, higit kong naintindihan ang tunay na proseso ng pagdedesisyon- na kailangan mong tignan lahat anggulo bago mo ibigay ang huli mong desisyon.

Repleksyon 208

Sa isang nobela/ kwento o palabas, ang mga tauhan ang nagbibigay buhay sa mga kaganapan. Kaya naman, higit naming pinalawak ang aming kaalaman sa iba pang mga karakter sa nobelang Noli Me Tangere.

Una’y si Elias- ang pinapangarap na kaibigan ninuman. Ilang beses ko na ring nasabi na sya ang pinaka gusto kong tauhan sa nobela at handa akong paulit ulitin pa ito. Sa totoo lang, bihira na ang taong handing magsakripisyo para sa kaibigan na kung tutuusin ay kaaway nya. Saludo ako sa mga taong taglay ang ganitong kakaibang katangian! J

Ikalawa’y si Maria Calara- ang babaeng nagpatibok ng puso ni Ibarra. Mahinhin, mayumi at mabuting anak- ito ang mga paunang katangian na aming natuklasan tungkol sa kanya.

Ikatlo, si Sisa. Kung tutuusin ay sa iilang bahagi lang ng nobela, lumitaw si Sisa. Gayunpaman, sya naman ang sumalamin sa kalagayan ng inang bayan noong mga panahong iyon.

Bukod riyan, binigyang pansin din namin ang mga pagbabagong naganap sa mga kababaihan mula noon kumpara ngayon. 
Kadalasa'y ang mga negatibong pagbabago lang ang ating napapansin. Na keso noon ay konserbatibo ang mga kababaihan at ngayon hindi na. 
Hindi natin napapansin na ang paglipas ng panahon ay nagdulot din naman nga mga magagandang bagay. Nangunguna rito ang pagkakaroon na ng boses ng mga dating kinaklasipika lang bilang mahihina. 
Samakatuwid, nakamtan na rin ng mga kababaihan ang karapatang napakatagal nating inasam.